Oris - Strona Główna
Wyszukiwarka

Menu gwne








Infolinia prezentujaca tresci ulotek farmaceutycznych








Kupuj przez FaniMani.pl



Niewidomi w podróży pociągiem i autobusem

Niewidomi w podróży pociągiem i autobusem

W przypadku transportu kolejowego możemy korzystać z usług transportowych na poziomie miejskim, podmiejskim i regionalnym oraz krajowym i międzynarodowym. To rozróżnienie jest o tyle istotne, że w przypadku 2 ostatnich kategorii, na przewoźników oraz zarządców infrastruktury kolejowej nałożone zostały dodatkowe obowiązki w zakresie dostępności usług oraz udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym oraz osobom o ograniczonej sprawności ruchowej spowodowanej niepełnosprawnością, wiekiem lub innymi czynnikami. Osobom takim, zgodnie z prawem, należy zapewnić możliwości podróżowania koleją porównywalnie z możliwościami innych pasażerów. Mają one w szczególności prawo do uzyskania informacji o dostępności przewozów kolejowych, warunków dostępu do taboru i wyposażenia w pociągach oraz informacji o opóźnieniach w formie dla tych osób dostępnej, np. poprzez telefon lub internet albo w formie komunikatów głosowych. Przewoźnicy nie powinni pobierać dodatkowych opłat z tytułu niepełnosprawności pasażera i konieczności udzielenia mu pomocy. Przedsiębiorstwo kolejowe, sprzedawca biletów lub operator turystyczny nie mogą odmówić sprzedaży osobie niepełnosprawnej biletu lub możliwości dokonania rezerwacji ani żądać, aby osobie niepełnosprawnej towarzyszyła inna osoba, chyba że jest to absolutnie konieczne w celu zgodności z zasadami dostępu osób niepełnosprawnych o określonym rodzaju niepełnosprawności do usług kolejowych, ustalonych przy aktywnym udziale przedstawicieli organizacji zrzeszających osoby niepełnosprawne. Zarządca stacji kolejowej, na której zatrzymują się pociągi realizujące usługi w transporcie krajowym i międzynarodowym, jest zobowiązany do zapewnienia możliwości skorzystania z pomocy przez osoby niepełnosprawne w taki sposób, aby osoby te były w stanie wsiąść do odjeżdżającego pociągu, przesiąść się do pociągu skomunikowanego lub wysiąść z pociągu. Na stacjach, na których nie ma personelu, przedsiębiorca kolejowy zobowiązany jest wywiesić informację w dostępnej formie o najbliższej stacji, na której można uzyskać pomoc. Pomoc w pociągu oznacza wszelkie racjonalne starania w celu zaoferowania pomocy osobie niepełnosprawnej lub osobie o ograniczonej sprawności ruchowej, aby umożliwić jej dostęp do takich samych usług w pociągu jak pozostałym pasażerom. Aby móc skorzystać z pomocy pracowników kolei, należy powiadomić sprzedawcę biletów przewoźnika lub organizatora wycieczki o potrzebie skorzystania z pomocy co najmniej 48 godzin przed tym, gdy taka pomoc będzie potrzebna. Jeżeli bilet pozwala na odbycie kilku podróży, wystarczy jedno powiadomienie. Pomoc jest udzielana pod warunkiem, że osoba niepełnosprawna stawi się w wyznaczonym przez osoby przyjmujące zgłoszenie miejscu i czasie. Jeżeli nie została podana dokładna godzina, należy stawić się w wyznaczonym punkcie co najmniej 30 minut przed planowanym odjazdem pociągu lub odprawą pasażerów. W przypadku nieprzestrzegania przez przewoźnika nałożonych na niego obowiązków pasażer ma prawo złożenia skargi i domagania się odszkodowania. Szczegółowe informacje na temat zasad składania skarg na przewoźników kolejowych i występowania o odszkodowanie można odnaleźć na stronach internetowych Urzędu Transportu Kolejowego pod adresem:

www.pasazer.info.pl.

            Podobne uprawnienia w zakresie dostępu do informacji oraz dostępnej pomocy przysługują osobom niepełnosprawnym w przypadku transportu autobusowego i autokarowego. Z przejazdów autobusowych i autokarowych możemy korzystać na 2 sposoby:

a) w ramach przejazdów regularnych, a więc takich, które odbywają się na ustalonych trasach z wyznaczonymi przystankami oraz

b) przejazdów okazjonalnych polegających na przewozie zorganizowanych grup pasażerów, np. podczas wycieczki organizowanej przez lokalne koło PZN.

W przypadku tej pierwszej kategorii przejazdów, szczególne uprawnienia osób niepełnosprawnych przysługują na trasach o długości powyżej 250 km oraz na specjalnie wyznaczonych do tego celu terminalach. W Polsce planowane jest wyznaczenie i dostosowanie do potrzeb osób niepełnosprawnych 21 terminali autobusowych. Wyznaczonym terminalem w myśl projektowanych przepisów będzie mógł zostać dworzec autobusowy, należący do władz samorządowych w mieście powyżej 50 tys. mieszkańców i obsługujący w ciągu roku co najmniej 500 tys. pasażerów. Takie wyznaczone terminale powinny zacząć funkcjonować w 2016 r. Pomoc powinna być udzielana bezpłatnie zarówno w terminalach, jak i na pokładzie pojazdu. Polegać powinna w szczególności na umożliwieniu przemieszczenia się z wyznaczonego punktu do stanowiska odprawy, poczekalni oraz miejsca wejścia na pokład pojazdu, asysty przy wsiadaniu do autokaru i zajmowaniu wyznaczonego miejsca, załadowaniu i odbiorze bagażu, umożliwieniu przewożenia ze sobą w autokarze certyfikowanego psa przewodnika oraz wysiadaniu z pojazdu. Warunkiem uzyskania pomocy w wyznaczonym terminalu jest powiadomienie o potrzebie jej otrzymania przewoźnika, biura podróży lub organizatora wycieczek co najmniej na 36 godzin przed planowanym terminem odjazdu oraz stawienie się w wyznaczonym miejscu co najmniej 30 minut przed odprawą pasażerów. W każdym z wyznaczonych terminali lub przy wejściu do niego powinien znajdować się punkt obsługi pasażera, w którym osoba niepełnosprawna powinna mieć możliwość zgłaszania swoich potrzeb i uzyskania niezbędnych informacji. Pasażerowie powinni mieć możliwość otrzymania informacji o usłudze przed podróżą i w jej trakcie. Wszystkie istotne informacje udzielane pasażerom autobusów i autokarów powinny być również na żądanie udzielane w formatach alternatywnych, przystępnych dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, na przykład z wykorzystaniem dużego druku, prostego języka, alfabetu Braille’a, komunikacji elektronicznej, do której możliwy jest dostęp przy użyciu technologii adaptacyjnej lub kaset audio. W przypadku nieprzestrzegania przez przewoźników lub zarządców wyznaczonych terminali uprawnień osób niepełnosprawnych, właściwym organem do rozpatrzenia skargi będzie marszałek województwa, a w przypadku, gdy wyznaczony dworzec autobusowy będzie własnością samorządu województwa, właściwym organem będzie wojewoda.

Akty prawne:

Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (DZ. Urz. UE L315/14);

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczące praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 55/12 z dnia 28.2.2011);

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 2959, Sejm VII kadencji).

Wojciech Zieliński

 

Piątek, 29 05 2015 / Autor: Wojciech Zieliński

(c) copyright 2012 by Ośrodek Rehabilitacji i Szkolenia. All rights reserved.
projekt i wykonanie: michalchyrek.com / Pc expert